ششمین کنفرانس بین المللی مهندسی شیمی و نفت.

به هنگام جابجایی سیال با گرانروی بالا توسط سیالی دیگر با گرانروی پایین، ناپایداری در سطوح تماسی بین دو سیال ایجاد میگردد که اغلب به صورت الگوهای انگشتی ظاهر میشود و ممکن است بهطور قابل توجهی افزایش یافته و کارایی کلی فرآیند جابجایی را تحت تأثیر قرار دهد. پیشبینی و کنترل روند توسعهی این ناپایداری به دلیل کاربردهای صنعتی مهم آن، بخصوص در بازیابی نفت، حائز اهمیت میباشد. در کار حاضر با انجام آزمایشات تجربی، جابجایی امتزاج ناپذیر محلول پلیمری کربوکسی متیل سلولز به عنوان سیال غیرنیوتنی توسط روغن پایه نیوتنی در سلول هله-شاو با تزریق شعاعی بررسی شده است. بهطورکلی مشاهده شده است که با افزایش درصد وزنی و به تبع آن افزایش گرانروی سیال غیرنیوتنی، الگوی لزج انگشتی ناپایدارتر شده، مورفولوژی انگشتیها تغییر یافته و تعداد و طول انگشتیها بیشتر شده است.

در مطالعهی تجربی حاضر، ناپایداری سافمن-تیلور که بهعنوان لزج انگشتی نیز شناخته میشود، بهصورت جابجایی امتزاج ناپذیر نیوتنی-غیرنیوتنی مورد بررسی قرار گرفته است. آزمایش در سلول هله-شاو انجام گرفته و روش تزریق به صورت شعاعی است. از محلول کربوکسی متیل سلولز بهعنوان سیال غیرنیوتنی شبه پلاستیک و از یک روغن پایه نیوتنی به عنوان سیال جابجا کننده استفاده شده است.

هدف اصلی این پژوهش، بررسی جابجایی امتزاج ناپذیر سیال غیرنیوتنی توسط سیال جابجاکنندهی نیوتنی و بررسی تأثیر خواص رئولوژیکی سیال شبه پلاستیک بر نحوهی حرکت سطح تماس دو سیال درحین فرآیند جابجایی میباشد. در این راستا برای سه نمونه فرآیند تزریق صورت گرفته و نتایج نشان داده است که ناپایداری مدنظر با افزایش درصد وزنی و به تبع آن افزایش گرانروی سیال غیرنیوتنی، افزایش یافته، مورفولوژی انگشتیها تغییر یافته و تعداد و طول انگشتیها بیشتر شده است.